Bociek i okulary

                   „Bociek i okulary”                                                    

Raz pewien bocian, bardzo już stary

Zgubił, gdy frunął, swe okulary

Latał tak kilka godzin pod niebem

Gdzie moje gniazdo? Na którym drzewie?

Fruwa tak bociek, w kółko się kręci

Gdzie ono było? Nie mam pamięci

Z tego kręcenia aż dostał mdłości

Gniazda nie widzi, bardzo się złości

A w gnieździe żona i dwoje dzieci

Co chwila w niebo patrzą, czy leci

Bardzo się martwią, w ciszy czekają 

Ale nadzieję wciąż jeszcze mają

Nie wytrzymała żona bociana

I poleciała szukać go sama

Pytała orła, sójki i sowy

Nikt go nie widział, pióra rwie z głowy

Nic nie poradzę, wieczór już bliski

Głośno ziewają  wróble i pliszki

Ostatnie chwile, gdy słońce świeci

Wracam do gniazda, do swoich dzieci

A kiedy w gnieździe wylądowała

Ze szczęścia prawie się popłakała

Obok jej dzieci stał na podłodze

Jej mąż kochany, na jednej nodze

Jednak wróciłeś, a tak się bałam

Od kilku godzin ciebie szukałam

Opowiedz , proszę, co ci się stało

Co na tak długo cię zatrzymało

Wszystko przez katar, kichnąłem zdrowo

Mocno wstrząsnęło mą biedną głową

I okulary z nosa mi spadły

Na moją szyję sobie upadły

A ja myślałem, że je zgubiłem

I się z tą myślą już pogodziłem

Słabo widziałem, byłem zmęczony

Strasznie tęskniłem do dzieci, żony

Krążyłem w kółko, a okulary

Na szyi sobie ciągle leżały

Latałem długo, trochę zgłodniałem

Patrzę jezioro, wylądowałem

Potrzebowałem trochę ochłody

Myślę, napiję się zimnej wody

Podchodzę do niej i…uwierzycie?

Co widzę w wodzie? Własne odbicie!

I okulary na swojej szyi

Świat zawirował, w tej jednej chwili

Natychmiast na nos je założyłem

I bardzo szybko tu w gnieździe, byłem

A okulary, zapewniam żonę

Będą od dzisiaj pilnie strzeżone

W gnieździe, w powietrzu i na podwórku

Będę je nosić zawsze na sznurku               

(MaW-i)