Autor: Krystyna Marczak
Ilustracje: Marta Kotecka
Czyta: Wojciech Strózik
Na wiejskim podwórku, gdzieś
niedaleko rzeczki mieszkał mały
Kotek. Był On niezwykle radosny,
miał kilku swoich wiernych
przyjaciół i uwielbiał marzyć.
Marzył o dalekich
podróżach w nieznane.
Wyobrażał sobie często
nowe przygody, które
czekają na niego,
nowych przyjaciół,
których pozna
i niebezpieczeństwo,
z jakim będzie musiał
się zmierzyć.
Kiedy postanowił podzielić się
swoimi marzeniami
z przyjaciółmi
nagle usłyszał: – Jesteś jeszcze małym głupiutkim Kotkiem – odezwał
się leniwie Osioł – nawet nie wiesz, jak te podróże
są niebezpieczne i straszne. Różne rzeczy w życiu
widziałem, kiedy chodziłem po górach z ciężkim
bagażem. Wiem, że tutaj w gospodarstwie jest ciepło
i przytulnie, mam co jeść i nie muszę myśleć,
co będzie jutro.
– A ja – zabzyczała mała Pszczółka, która
mieszkała w sadzie – uważam, że tylko
dzięki ciężkiej pracy i życiu w grupie
można przeżyć. Na nic mi te samotne
podróże, lubię kiedy wylatujemy całym
rojem na łąkę zbierać nektar.
– Marzenia są głuuuupie – muczy krowa – my, wiejskie
zwierzęta, mamy swoje zadanie w gospodarstwie. Każdy
z nas jest ważny dla gospodarza, dzięki nam cała jego
rodzina ma co jeść. A jaki z ciebie pożytek, Kocie?
Kotek nie odezwał się ani słowem, tylko bardzo się
zasmucił i poszedł w swoją stronę. Nie wiedział dokąd
iść, bo miał wrażenie, że nikt go nie rozumie. Zaczął się
zastanawiać, czy jego marzenia mają sens, czy warto
próbować skoro i tak nic z tego nie wyjdzie.
Może powinien się wziąć do pracy
i łapać myszy w gospodarstwie.
Jednak, gdzieś tam głęboko, w małym serduszku czuł,
że nie będzie szczęśliwy dopóki nie zaryzykuje.
Kiedy tak szedł i rozmyślał nawet nie zauważył,
jak znalazł się w gęstym lesie.
Kotek postanowił
na chwilę się zatrzymać
i poobserwować okolicę z wysokości.
Wdrapał się więc na drzewo i wygodnie
rozłożył się na gałęzi. Nagle, nie wiadomo skąd,
wyskoczyła ruda Wiewiórka.
– Cześć Kocie – zagaiła – co tu robisz sam
w tym ciemnym lesie?
– Witaj ruda przyjaciółko…yyy chyba zabłądziłem
– niepewnie odpowiedział Kotek.
– Widzę, że coś cię trapi – domyśliła się Wiewiórka
– czy coś się stało?
– No bo…widzisz…– zaczął Marzyciel – ….eee tam,
to głupie…
– Ale co takiego? Powiedz! – nalegała
– Bo ja…ja chciałbym podróżować, a moi
przyjaciele twierdzą, że nie znam się na
życiu i powinienem ciężko pracować aby
być szczęśliwym.
– Hmmm…widzisz, Kotku, dla
każdego szczęście jest czymś
innym. Komuś wystarczy ciepłe
sianko i miseczka z jedzeniem.
Ktoś czuje się ważny, kiedy
uszczęśliwia innych. A jeszcze ktoś
czuje się bezpiecznie, będąc blisko
swojej rodziny i właśnie to daje mu
spełnienie. Każdy z nas jest inny,
a szczęścia nie da się określić
jednym słowem. Dlatego
tak ważne jest, aby
słuchać tego, co
podpowiada ci
twoje serce i nie
warto rezygnować
z własnych marzeń.
Kotek chwilkę pomyślał,
o tym, co powiedziała mu
ruda przyjaciółka
i nieśmiało zamruczał: – Wpadłem na pewien pomysł… jeśli się
zgodzisz… chciałbym zabrać cię ze sobą
w moją pierwszą podróż.
– Hmm…nigdy nie podróżowałam i nawet
o tym nie myślałam, ale może warto
spróbować – uśmiechnęła się zalotnie
Wiewiórka.
Od tego czasu Kot Marzyciel i Wiewiórka
nie rozstawali się ani na chwilę. Wędrowali
po nieznanych im lądach, wspierając się
i pomagając sobie nawzajem.
Zawsze jednak wracali do swoich domów i
nieustannie opowiadali o nowych przygodach
swoim leśnym i wiejskim sąsiadom. Kotek wtedy
zrozumiał, że gdziekolwiek by nie był, zawsze
będzie czuł się szczęśliwy, ponieważ szczęście jest
tym, co sobie wymarzy i zależy tylko od niego.
Wiewiórka natomiast odkryła
najcenniejszy skarb jakim jest wierny
przyjaciel, który wpiera i rozumie w
każdej sytuacji. I tak oto mali podróżnicy
uwierzyli, że marzenia się spełniają.
Koniec
Mądre Bajki to bajki z wartościowym
przekazem i morałem. Powstały
z myślą o najmłodszych
czytelnikach. Bohaterowie Mądrych
Bajek przekonują się, że świat
jest piękny, że warto poznawać
nowych przyjaciół i dzielić się dobrem.
Bajki te pokazują dzieciom jak
pozostać sobą mimo przeciwności losu
i czym warto się kierować w życiu.
