Ziarenko

Tytuł: Ziarenko
Autor: Renia Sobik
Czyta: Wojciech Strózik

 

Leżało sobie ziarenko
na suchej jak szczapa ziemi
i ciągle myślało o tym
jak by tu los swój odmienić

 

Dość miało żaru słoneczka
i chętnie by się napiło
wody ożywczej i zimnej
bo strasznie spragnione było

Przyleciał psotny wiaterek
a ten go prosi i błaga
weź mnie ze sobą kochany
mnie leżeć tu nie wypada

Chętnie zamienię mieszkanie
jak piórko jestem leciutkie
wcale nie będę przeszkadzał
jestem takie maciupkie

A wietrzyk pohulać lubi
poprosi je zaraz do tańca
ziarnko choć trochę małe
będzie partnerem do walca

I polecieli do lasu
gdzie ciepło wilgotno było
wietrzyk upuścił ziarenko
żeby w ziemi ożyło

Tak przeleżało bezpiecznie
w przyjaznej sobie ziemi
aż napęczniało z dumy
pod parasolem zieleni

Puściło korzenie listki
zieloną łodyżką się śmieje
chciałoby zatańczyć z wiatrem
a ten gdzie indziej już wieje …

Wiersz pochodzi z Bajkownia.org (serwis nie jest już dostępny)

 

Zagadka

Bywa, że zapach ma nie do zniesienia
Za to wyborny jest do jedzenia
Czasem dodatek na kromce chleba
Coś więcej dodasz, choć wcale nie trzeba
Jest biały, co z mleka przez gazę przesiąka
W reklamie zobaczysz na chlebie, gdzie łąka
I żółty z dziurami, tak myszy go lubią
Chętnie kąsają, gryzą, z apetytem skubią
Na koniec przypomnę dla spokojnej głowy
że jest biały, żółty, a nawet pleśniowy
Napisz odpowiedź na stronie podcastu
A ja Cię wymienię wśród innych kilkunastu.