Przyjaciel człowieka

Tytuł: Przyjaciel człowieka
Autor: Renia Sobik
Czyta: Wojciech Strózik

Nosek ma nie od parady
i bardzo go sobie ceni
węszyć umie jak nikt w świecie
i przenigdy się nie leni

W nocy pilnuje obejścia
rankiem nim kogut zapieje
zamiast wyspać się do woli
sprawdza co i  się gdzie dzieje

Szczekać umie na potęgę
i nikogo się nie boi
niestraszny mu żaden złodziej
za swym Panem murem stoi

W razie czego zrobi raban
wyszczerzy zęby na wroga
lecz potulny jak baranek
kiedy Pan mu rękę poda

Porozmawia z nim pogłaszcze
potraktuje jak swój swego
i jakże nie kochać pieska
tak miłego i wiernego

 

Zagadka:

Na płocie staje skoro świt i o sobie znać daje,
Kto go słyszy, ten już nie śpi, ze słońcem wstaje.
Pióra dość barwne, dziób czerwony i grzebień na głowie.
Że się można wystraszyć, ten się tylko dowie,
Kto tego ptaka, choćby w żartach zaczepia
Kiedy pióra nastroszy, nogi  za pas i ucieka.
W ziemi podłubie za tłuściutkim robakiem
Przywołasz go jednak dość prostym znakiem
” Taś taś” zawołaj i ziarnem sypnij szeroko
Możesz się uśmiechać, on ma na Ciebie oko.
Nie jest wcale aż tak zły, żartowałem.
Zwyczajnie do zagadki rymów szukałem.
Teraz Twoja kolej i odgadnąć już pora,
Odpowiedzi szukaj w ptakach, a nie potworach.
Napisz odpowiedź na stronie podcastu,
Ja Cię wymienię wśród innych kilkunastu.