Bajka o Ślimaku, który nie umiał się zatrzymać

Tytuł: Bajka o Ślimaku, który nie umiał się zatrzymać
Autor: Agnieszka Bąkowska
Czyta: Wojciech Strózik

 

Ślimaki rzadko mają dużo planów. Nie są też szczególnie rozrywkowe. Mówi się, że wszystko robią powoli, bez pośpiechu. Osobiście znałam tylko jednego ślimaka, który był niecierpliwy. Opowiem Wam o tym, jak czas dał mu popalić. Aż mu się ze zdziwienia lekko zsunęła muszla.

Posłuchajcie:

Pewnego ranka Ślimak spotkał Wiewiórkę. Wyglądał na rozgniewanego. Z nieba prószył śnieg.

Widząc wirujące płatki, Ślimak westchnął:

– Co to za paskudna pogoda! Niech już w końcu będzie wiosna. Mam dosyć tego zimna.

Wiewiórka uśmiechnęła się.

– Jeśli dobrze pamiętam, Ślimaku, jesienią nie mogłeś doczekać się zimy. Mówiłeś, że tęsknisz za lepieniem bałwana i piciem ciepłego kakao pod kocem.

Ślimak spojrzał na Wiewiórkę spode łba.

– Nie mam czasu na takie rzeczy. Zima to okropna pora roku. Trzeba się grubo ubierać, łatwo się przeziębić, a słońce zachodzi skandalicznie wcześnie. Wiosną będę mieć więcej czasu na takie zabawy.

Pożegnawszy się z Wiewiórką Ślimak poczłapał do pracy. Po wejściu do biura udał się do kuchni, żeby zrobić sobie coś do picia.

Przy czajniku stał już Chrząszcz.

– Witaj, Ślimaku! – zawołał, po czym spojrzał na sypiący za oknem śnieg – O, widzę, że w końcu możesz rozkoszować się gorącym kakao!

– Oszalałeś?– burknął Ślimak- Nie będę marnował czasu na takie głupoty. Zaparzę sobie herbatę i wracam do pracy. Wieczorem w końcu będę mógł odpocząć przez telewizorem!

Chrząszcz pokiwał głową i rozejrzał się po kuchni.

– Podać ci cukier?

– Tak, poproszę. Ta złośliwa woda nie chce się zagotować! – wymruczał Ślimak.

W tym momencie w pokoju rozległo się znajome pyknięcie. Nasz Bohater nalał wodę do kubka, wrzucił torebkę z herbatą i pomaszerował do swojego biurka.

– Okropność! Omal nie poparzyłem się tym wrzątkiem! – zawołał, szybko odstawiając kubek.

– A chwilę temu narzekałeś na to, że woda jest za zimna. – zażartował Chrząszcz.

Po pracy Ślimak wrócił do domu. Szybko zrzucił eleganckie ubranie, ubrał się w piżamę i zasiadł przed telewizorem. Zirytowany przeskakiwał po kanałach, mamrocząc pod nosem. Po kilku minutach wyłączył telewizor ciskając pilotem.

Podszedł do regału z książkami. “I tak nie mam czasu, żeby którąkolwiek dokończyć” pomyślał i wrócił na kanapę. Po dwóch godzinach wiercenia się poszedł do łóżka. “Mogłem w tym czasie przeczytać pięć rozdziałów” burknął w myślach i zasnął, wiercąc się przez długie minuty.

Ranem obudził się z poczuciem, że coś jest nie w porządku.

Ubrał się, spakował dokumenty do teczki i wyszedł do pracy.

W drodze spotkał Wiewiórkę i Chrząszcza.

– Czy mogę Wam zadać pytanie?– zapytał nieśmiało.

– Jasne – odpowiedziała z uśmiechem Wiewiórka.

– Czy jesteś szczęśliwa? – zwrócił się do koleżanki.

– Jak najbardziej! – zawołała.

– Kiedy? – dopytał – Kiedy jesteś najszczęśliwsza?

Wiewiórka uśmiechnęła się i odpowiedziała:

– Jestem szczęśliwa po trochu każdego dnia.

Ślimak się zirytował. Oczekiwał konkretnej odpowiedzi. Nie miał czasu na takie wywody!

– Nie rozumiem. – Burknął – Kiedy dokładnie masz ten Twój szczęśliwy czas?

W międzyczasie – odpowiedziała Wiewiórka.

Przez chwilę siedzieli razem w ciszy. Po chwili dodała:

 

– Wiesz, co pomaga być szczęśliwym?

 

Ślimak pokręcił głową.

 

– Cierpliwość. Zwłaszcza gdy nie mamy na coś wpływu. Po prostu oddychaj głęboko i ciesz się chwilą. Zimą ciesz się śniegiem, a jesienią kolorowymi liśćmi. Właściwie dokąd Ty się tak spieszysz?

 

– Sam nie wiem. – zasępił się Ślimak – Chyba po prostu chcę być przygotowany.

 

– Na co?

 

– Właściwie tego też nie wiem.

 

– Nie myśl tak dużo – wtrącił Chrząszcz.

Jeśli wszystko przyspieszasz, to nie jesteś w stanie się tym cieszyć.

– Wiesz, co jest największym niszczycielem szczęścia? – dodał Chrząszcz.

 

Ślimak znów pokręcił głową.

 

– Bycie gburem. Jeśli nie uśmiechniesz się do świata, świat nie będzie uśmiechać się do Ciebie.

 

– Co to za brednie … – westchnął Ślimak niepewnie. – A skąd niby świat będzie wiedział kiedy ja się uśmiecham?

 

Wiewiórka pokręciła głową i wyjaśniła:

 

– Tu nie chodzi o liczenie uśmiechów. Jeśli jesteś miły dla kolegi, on prawdopodobnie będzie miły dla Ciebie. A jeśli postanowisz się dąsać, nawet nie zauważysz różnych wspaniałości.

Ślimak pokręcił głową.

– Przecież ja nie chcę być smutny. To się dzieje samo. – westchnął.

 

– Nieprawda Ślimaku! – zawołała Wiewiórka. – Możesz dużo zrobić, żeby czuć się lepiej.

Bycie szczęśliwym to decyzja.

– Zacznijmy od decyzji o pójściu na gorącą czekoladę z przyjaciółmi. – zawołał wesoło Chrząszcz. – Czy masz chwilę wolnego czasu?

 

– Czy mam czas na czekoladę … – zamyślił się Ślimak, uśmiechając się nieśmiało.

Na gorącą czekoladę mam cały czas we wszechświecie!

.

.

I tego Wam życzę. Wasze Wiewiórki i Chrząszcze nie będą w pełni szczęśliwe, gdy ich Ślimaki nie znajdą dwóch minut na wypicie gorącego kakao czy przewertowanie rozdziału książki. ?

Bajka pochodzi ze strony zaczarowanyatrament.pl

Zagadka:

Kiedyś domeną były chłopaków
Dziś w damskiej szafie są na wieszaku
Bywają krótkie, długie i nawet rybaczki
Nosi je każdy z Twojej paczki
Czasem się dziura pojawi na kolanie
Ale i na to jest rozwiązanie
Łata przyszyta lub przyprasowana
Awaria z dziurą jest rozwiązana
Pasek lub szelki, gdy ciut są za duże
Mokre bywają, kiedy po drodze kałuże
Napisz odpowiedź na stronie podcastu
A ja Cię wymienię wśród innych kilkunastu.